Από 27 έως 29 Ιουνίου στη Μαλακάσα το φετινό Rockwave Festival

Δυνατό είναι και φέτος το πρόγραμμα του Rockwave Festival, που κλείνει 13 χρόνια ζωής. Στο Τerra Vibe, στη Μαλακάσα, θα παρελάσουν μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, όπως η νεαρή Ουαλή Ντάφι, ο Μόμπι, οι Placebo και στη ροκ ημέρα οι Motley Crue.

Όπως αναφέρει Το Βήμα, την πρώτη ημέρα, Σάββατο 27 Ιουνίου, την αυλαία του Τerra Stage ανοίγουν οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού Ρlacebo. Η τριάδα, ανανεωμένη με την προσθήκη του Στιβ Φόρεστ στα ντραμς και με νέο δίσκο στα σκαριά, ελίσσεται σε νέα μουσικά μονοπάτια, παρασύροντας μαζί της και τους εκατομμύρια ανά τον κόσμο «πιστούς».

Λίγο πιο πριν ο Μόμπι, παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ, καθώς πρωτοεμφανίστηκε σε Rockwave («Rock of Gods» το έλεγαν τότε) το 1996 στη Δραπετσώνα, θα εμφανιστεί για ένα dance session. Το πάρτι όμως θα έχει ξεκινήσει νωρίτερα, με τους θορυβώδεις και ξέφρενους Gogol Βordello.

Την Κυριακή 28 Ιουνίου δύο λαμπερά ονόματα που βρίσκονται στην κορυφή της επιτυχίας παγκοσμίως έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η Ντάφι, η νεότατη Ουαλή με τη βαθιά σόουλ φωνή, θα μας ταξιδέψει στους δρόμους του «Rockferry», του πιο πετυχημένου άλμπουμ της χρονιάς στη Βρετανία το 2008. Την ίδια ημέρα εμφανίζονται και οι Κillers, τα εκκεντρικά post-punk παιδιά από το Λας Βέγκας με τους περίτεχνους στίχους και το εκκεντρικό ντύσιμο.

Τη Δευτέρα 29 Ιουνίου η ημέρα είναι «μεταλλική», με πρωταγωνιστές τους «πειρατές» της hard rock σκηνής Μotley Crue, οι οποίοι επίσης εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μαζί τους οι Μonster Μagnet, οι Αrch Εnemy και η Λόρεν Χάρις.

Πηγή:www.tovima.gr

Η συνέχεια του άρθρου...

Tζεϊμς Μπλαντ στην Αθήνα

Στις 7 Μαρτίου θα εμφανιστεί τελικά ο Τζειμς Μπλαντ στην Αθήνα και όχι στις 11 όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί. Ο Βρετανός τραγουδοποιός θα δώσει μία συναυλία στις Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις Tae-Kwon-Do στο Παλαιό Φάληρο. Η προπώληση των εισιτηρίων έχει ξεκινήσει.

Η αλλαγή προέκυψε, εξαιτίας της ακύρωσης μιας συναυλίας του καλλιτέχνη στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα να ανοίξει μια καλύτερη συναυλιακή ημέρα (Σάββατο) για την Αθήνα.

Εισιτήρια προπώλησης: 45 Ευρώ, αρένα όρθιοι- 55 Ευρώ, κερκίδες καθήμενοι
*Αν προμηθευτείτε τα εισιτήρια σας την ημέρα της συναυλίας από τα ταμεία του Tae-Kwon-Do, θα πληρώσετε 50 Ευρώ για την αρένα και 60 Ευρώ για τις κερκίδες.

Σημεία προπώλησης:
www.i-ticket.gr και www.ticketquest.gr Aπό Δευτέρα 9/2 και στα: Metropolis, Ελευθερουδάκης, ACS και Τickethouse

Links www.jamesblunt.com

Πηγή:www.pop-rock.gr

Η συνέχεια του άρθρου...

The Doors - Strange Days (Thievery Corporation Remix)

Η συνέχεια του άρθρου...

Τα πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών

Από «Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band» των θρυλικών Σκαθαριών μέχρι «Thriller» του Μάικλ Τζάκσον, το ΜΕΝ 24 παρουσιάζει τα άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις αντιτύπων όλων των εποχών.

Μήπως νομίζετε ότι ο Jay-Z είναι ο πιο εμπορικός καλλιτέχνης όλων των εποχών; Ή μήπως η μνηστή του η Beyonce; Σίγουρα βγάζουν εκατομμύρια δολάρια αλλά θα χρειαστούν κάτι πιο δυνατό από ότι έχουν κάνει μέχρι τώρα για να βρεθούν στην κορυφή της λίστας με τα πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών. Ιδού ποιους έχουν να νικήσουν:

The Beatles - Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
32εκ. αντίτυπα



Το καλύτερο, ίσως, άλμπουμ των σκαθαριών κυκλοφόρησε το 1967 δημιουργώντας ρεκόρ πωλήσεων που θα χρειάζονταν περίπου επτά χρόνια για να σπάσουν. Είναι το πρώτο concept άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής με θέματα όπως η παιδική ηλικία, οι εφηβικές μπάντες και αθάνατες επιτυχίες όπως το “With a Little Help from My Friends” και το “Lucy in the Sky with Diamonds”.

Backstreet Boys - Millennium (1999)
35 εκ. αντίτυπα
Αν και δεν θεωρείται μνημείο της μουσικής ιστορίας, είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα launches και υπόθεση εργασίας για το μουσικό μάρκετινγκ. Κυκλοφορώντας συγχρόνως σε όλον τον κόσμο, το 1999, κατέχει τα πρωτεία του άλμπουμ με τα περισσότερα αντίτυπα μέσα στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας.

Shania Twain - Come on Over (2001)
36 εκ. αντίτυπα
Δύο χρόνια πριν την κυκλοφορία του Millennium, η καναδή τραγουδιστρια Shania Twain κυκλοφόρησε το Come on Over που εκτός από τη θέση στην πρώτη δεκάδα των πιο εμπορικών άλμπουμ όλων των εποχών κατέχει την πρώτη θέση στη λίστα των πιο εμπορικών κάντρι άλμπουμ. Το πιο επιτυχημένο σίνγκλ είναι το “You’re Still the One”.

Meat Loaf - Bat Out of Hell (1977)
37 εκ. αντίτυπα 1977
Πρώτο μέρος της ομώνυμης τριλογίας το Bat Out of Hell χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να κυκλοφορήσει αλλά όταν αυτό τελικά έγινε έσπασε το ρεκόρ των πωλήσεων του Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band των Beatles.

Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)
40 εκ. αντίτυπα



Μπορεί οι Rolling Stones να ήταν η αιχμή του δόρατος στο British Invasion αλλά ούτε με κιάλια δεν κατάφεραν να δουν την επιτυχία του The Dark Side of the Moon στο αμερικάνικο Billboard. Πέρα από τις αστρονομικές για την εποχή αλλά και για σήμερα πωλήσεις, το ιστορικό άλμπουμ των Pink Floyd διατηρήθηκε στις πρώτες 200 θέσεις για πάνω από τρία χρόνια. 174 εβδομάδες για την ακρίβεια.

Bee Gees / Various artists - Saturday Night Fever (1977)
40 εκ. αντίτυπα



Σε μια ντίσκο σκηνή που έπνεε τα λοίσθια, η Bee Gees και οι κινηματογραφικοί ταινία Saturday Night Fever ήρθαν να της δώσουν μερικά χρόνια ζωής ακόμα. Το σάουντρακ της ταινίας έκανε πωλήσεις 40 εκ. αντιτύπων κυρίως βοηθούμενο από την επιτυχία της ταινίας. Όχι και άσχημα για τραγούδια που γράφτηκαν όλα μέσα σε ένα σαβατοκύριακο.

Eagles Their Greatest Hits (1971–1975) (1976)
41 εκ. αντίτυπα

Ακόμα και χωρίς τραγούδια από το ακυκλοφόρητο τότε “Hotel California”, το Greatest Hits (1971–1975) των θρυλικών Eagles κατάφερε να κάνει 41 εκ. πωλήσεις το 1976.

Whitney Houston / Various artists - The Bodyguard (1992)
42 εκ. αντίτυπα



Με τραγούδια όπως Ι Will Always Love You, I Have Nothing, I'm Every Woman, Run To You κ.α. αναλόγου ποιότητας και βάθους, το σάουντρακ του Σωματοφύλακα θα έπρεπε να πιάσει πάτο. Ακολουθώντας την αρχή «το ένα χέρι νίβει το άλλο», η επιτυχία της ταινίας εκτόξευσε τις πωλήσεις του άλμπουμ και αντιστρόφως. Παράλληλα καθιέρωσε την RnB/Soul στην κορυφή των αμερικανικών προτιμήσεων και δημιούργησε το είδος τραγουδίστρια-ηθοποιός.

AC/DC - Back in Black (1980)
42 εκ. αντίτυπα

Αθλητές, πρόβατα και… τους AC/DC, ήταν ένα από τα κλισέ για την Αυστραλία τη δεκαετία του 1980. Όχι τυχαία αφού ελάχιστα πριν τη λαίλαπα του ποπ, το συγκρότημα με τα σχολικά σακάκια, τις γραβάτες και το σορτσάκια είναι που κράτησε το ροκ ψηλά στις πωλήσεις όχι μόνο στην Αυστραλία αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Το Back in Black ήταν το πρώτο άλμπουμ των AC/DC μετά το θάνατο του τραγουδιστή τους Μπον Σκοτ και ήταν «μαύρο» σε ένδειξη πένθους.

Michael Jackson - Thriller (1982)
108 εκ. αντίτυπα



Ερχόμενος με φόρα από τη δεκαετία του 70 που ήταν το παιδί θαύμα των Jackson 5, το δεύτερο μόλις σόλο άλμπουμ του Michael Jackson κατάφερε να σπάσει το φράγμα των 100 εκ. αντιτύπων. Γιατί; Εκτός από το ταλέντο του Μάικλ Τζάκσον και τον ντόρο που δημιουργούσε η εκκεντρικότητα του, ήταν ο πρώτος που αξιοποίησε στο έπακρο τα μουσικά βίντεο και το ανερχόμενο τότε MTV.

Πηγή:www.men24.gr

Η συνέχεια του άρθρου...

Βινύλιο: Η μεγάλη μουσική επιστροφή

Και η μουσική βιομηχανία τρελάθηκε: Τη ίδια στιγμή που οι πωλήσεις CD βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, οι πωλήσεις των άλμπουμ βινυλίου (LP) εκτοξεύονται σηματοδοτώντας ένα αναπάντεχο comeback! «Η ψηφιακή ηχογράφηση είναι ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη μορφή ηχογράφησης», είπε κάποτε ο δημοφιλέστερος, κατά Times, μαέστρος όλων των εποχών, Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν. Ήταν η αυγή της δεκαετίας του 1980 και μια τέτοια δήλωση, από μια τόσο εμβληματική φυσιογνωμία της κλασσικής μουσικής, ισοδυναμούσε με τα δώρα των μάγων στο, τότε, «θείο βρέφος» της μουσικής βιομηχανίας: το Compact Disc.



Ο Κάραγιαν, όμως, δεν ήταν άνθρωπος των λόγων. Πάνω από όλα ήταν των έργων. Το 1980 διηύθυνε τη Φιλαρμονική του Βερολίνου σα να μην υπάρχει αύριο ώστε η «Συμφωνία των Άλπεων» του Στράους να γίνει ένα μουσικό ορόσημο και το πρώτο CD της ιστορίας. Σύμφωνα με το μύθο, απαίτησε από τους κατασκευαστές, Philips και Sony, να αυξήσουν τη χωρητικότητα του για να χωράει ολόκληρη η «Ενάτη» του Μπετόβεν σε ένα δίσκο. «Πήρε από το χέρι» το νέο αυτό μέσο και εμφανίστηκε στην πρώτη συνέντευξη τύπου για να το υπερασπιστεί από τις επιθέσεις του καχύποπτου και φοβικού μουσικού κοινού.

Σήμερα, τριάντα σχεδόν χρόνια μετά, το «βρέφος» μεγάλωσε, ενηλικιώθηκε και ωρίμασε. Στη πορεία κατάφερε κιόλας να εκπληρώσει στο ακέραιο τις προφητείες του μεγάλου μαέστρου. Από το 1991, την τελευταία χρονιά που οι μαγνητικές κασέτες είχαν την πρωτοκαθεδρία σύμφωνα με τα στατιστικά της RIAA, το CD ροκάνισε σιγά σιγά το μερίδιο αγοράς κάθε μέσου και κατέκτησε το σύνολο σχεδόν των μουσικών πωλήσεων. Το 2000 αριθμούσε ποσοστό μεγαλύτερο του 90%.

Αντίθετα με τον Κάραγιαν, οι λάτρεις των LP δεν έπαψαν στιγμή να πιστεύουν ότι το δικό τους μέσο και η αναλογική ηχογράφηση ήταν ανώτερα από ποιότητα ήχου. Οι ψηφιακές ηχογραφήσεις, υποστήριζαν, δεν έχουν τη θέρμη και την ατμόσφαιρα ενός καλού βινυλίου που παίζει σε ένα καλό πικάπ. Τα πνευστά ηχούσαν στα αυτιά τους, όλα, το ίδιο. Δεν μπορούσαν να διακρίνουν μεταξύ ενός κόρνου και μιας τρομπέτας. Τα CD (και αργότερα τα MP3) ήταν για αυτούς ό,τι και τα hamburgers των ΜcDonald για τη διατροφή. Πρόχειρα, άγευστα και ανούσια.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα που το CD όδευε προς το απόγειο της δημοτικότητας του, οι αναλογικές κασέτες έκαναν ελεύθερη πτώση από διψήφιο ποσοστό αγοράς στην αφάνεια και σε διψήφιο νούμερο αλλά με υποδιαστολή. Το ψηφιακό minidisc, η μοναδική σοβαρή απειλή όλα αυτά τα χρόνια, βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει στο μουσείο της τεχνολογίας. Και η μεγάλη αγάπη κάθε μουσικόφιλου που σέβεται των εαυτό του, τα άλμπουμ, από 4,5% του συνόλου των μουσικών πωλήσεων το 1991, είδαν τη δύναμη τους να συρρικνώνεται στο 0,5 % της αγοράς. Ο Κάραγιαν τους είχε κερδίσει όλους.

Αυτό, σε γενικές γραμμές, είναι το υπόβαθρο ενός μεγάλου comeback στη μουσική βιομηχανία. Ενός comeback της ποιότητας του ήχου και του ολοκληρωμένου artwork σε βάρος της προχειρότητας και της ευκολίας. Τα νούμερα που έδωσε η RIAA για την τελευταία τριετία ήταν μια γροθιά στο στομάχι του κατεστημένου. Γιατί το 2008 οι πωλήσεις των βινυλίων εκτοξεύθηκαν στα 1,9 εκατομμύρια κομμάτια, τα περισσότερα από το 1991 που η εταιρεία Nielsen SoundScan ξεκίνησε να καταγράφει της πωλήσεις των Long Play άλμπουμ. Και φυσικά πρωταθλητές των πωλήσεων σε αυτό το «αγαθό» δεν ήταν οι μεγάλες αλυσίδες. Ήταν τα ανεξάρτητα δισκοπωλεία.

Δύο εκατομμύρια άλμπουμ φαντάζουν ελεημοσύνη μπροστά στα μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια πωλήσεων που καταγράφουν κάθε χρόνο τα CD σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε ένα οικονομικό σύστημα, όμως, που η επιτυχία μετριέται με growth και ποσοστά τα βινύλια κατέγραψαν αύξηση κατά 14% μεταξύ 2006 και 2007 και πάνω από 50% τη χρονιά που μας πέρασε. Την ίδια στιγμή οι ψηφιακοί δίσκοι, όπως κάποτε οι κασέτες, έκαναν βουτιά στο κενό: από τα 553 εκατομμύρια στα 360, μείωση δηλαδή κατά κάτι λιγότερο από 35%. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Rainbo Records. Η ρομαντική που ασχολείται παράγει LP βινυλίου από το 1955. Μεταξύ 2006 και 2007 διπλασίασε την παραγωγή της κάτι που επανέλαβε και με το παραπάνω μεταξύ 2007 και 2008.

Οι υπέρμαχοι των ψηφιακών δίσκων θα τονίσουν αμέσως την επίδραση του φαινομένου της πειρατείας στις πωλήσεις των ψηφιακών δίσκων. Πολύ απλά πολλοί αγοράζουν πειρατικά CD που δεν καταγράφονται στα στατιστικά. Ωστόσο, το ίδιο συμβαίνει και με τα mp3σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Και φυσικά δε σημαίνει ότι πωλείται πειρατικά θα μπορούσε να πωληθεί και κανονικά κάτι που απέδειξαν από κοινού τα Πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και της Βόρειας Καρολίνας με έρευνα τους το 2002. Επιπλέον αν κάποιος αδικείται περισσότερο από την αδυναμία των στατιστικών, αυτά είναι τα βινύλια, που διατίθενται σε πολύ μεγάλο βαθμό μέσω δικτυακών υπηρεσιών. Οι περισσότερες από αυτές, με την εξαίρεση της Amazon, είναι μικρές και δύσκολο να καταγραφούν.

Μπορεί όμως το δίλημμα μεταξύ αναλογικής και ψηφιακής μουσικής να απαντηθεί μόνο με νούμερα. Σίγουρα όχι! Αλλά, και από τεχνική άποψη τα πράγματα δεν είναι καλύτερα για το CD μια οριστική απάντηση φαίνεται μακρινή προοπτική. Τα πρώτα CD είχαν όντως «επίπεδο» ήχο αλλά αυτό μέχρι οι μηχανικοί να βρουν τις κατάλληλες διατάξεις στο στούντιο και να εξοικειωθούν με τις τοποθετήσεις των μικροφώνων που απαιτούνται για ψηφιακές ηχογραφήσεις.

Καθώς το νέο μέσο άρχισε να περνάει από τη φάση του οικονομικά βιώσιμου σε αυτή του επικερδούς, η ποιότητα στην παραγωγή βελτιώθηκε, ο αριθμός των ελαττωματικών CD μειώθηκε και το sampling rate, ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας για την ποιότητα μιας ψηφιακής ηχογράφησης, έφτασε στα επίπεδα που απαιτούνται για καλό ήχο. Ή σχεδόν καλό ήχο αφού όσο υψηλό και να είναι το sampling rate παραμένει ένα δείγμα του αρχικού ήχου, όπως υποστηρίζουν οι συλλέκτες δίσκων.

Από την άλλη πλευρά ο θόρυβος είναι και παραμένει η μεγαλύτερη αδυναμία της αναλογικής ηχογράφησης. Και κάθε κόπια που παράγεται από το αρχικό μάστερ έχει περισσότερο θόρυβο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και το μάστερ μιας αναλογικής ηχογράφησης είναι απαραίτητα τέλειο.

Το παράδειγμα των Pink Floyd τα λέει όλα. Οι Βρετανοί έφυγαν από την πρώτη τους δισκογραφική εταιρεία όταν κατάλαβαν ότι το μάστερ της τρίτης τους δισκογραφικής δουλειάς ήταν «θολό» γιατί δεν είχε γίνει συντήρηση του εξοπλισμού. Κάνοντας το πάθημα μάθημα, η επόμενη απόπειρα, το Dark Side of The Moon, δεν είχε ψεγάδι: Είναι μια από τις καλύτερες ηχογραφήσεις στην ιστορία, ένα συλλεκτικό βινύλιο, ένα από τα καλύτερα και πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών και παραμένει στα τσαρτ, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά.

Φαίνεται παράδοξο να ασχολείται κάποιος ακόμα με το ερώτημα CD ή βινύλιο όταν η μάχη σήμερα δίνεται μεταξύ mp3 και CD. Αλλά όταν τα νούμερα τρελαίνονται πάντα υπάρχει θέμα. Ποιος είναι ο λόγος που οι πωλήσεις βινυλίων παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά ανόδου όταν οι πωλήσεις των CD μειώνονται; Είναι αυτό η αρχή του τέλους των CD; Και αν ναι που χωράει η αναλογική ηχογράφηση στη συνολική εικόνα;
Οι ειδικοί της μουσικής βιομηχανίας, όπως ο Στίβεν Σέλντον, αποδίδουν την εκτόξευση στις πωλήσεις των βινυλίων στη ψηφιακή γενιά. Ούτε στους baby boomers που έμαθαν τη μουσική μέσα από τα βινύλια, ούτε στη Generation X που έζησε την άνοδο του CD και τη μάχη το δισκογραφικών με το Napster και τα MP3. Οι ειδικοί το αποδίδουν σε ένα νέο κύμα μουσικόφιλων μεταξύ 13 και 24 ετών που ανακαλύπτουν ξανά την αισθητική αξία των βινυλίων και τη σημασία μιας μουσικής συλλογής.

Μπορεί το 99% του κοινού να ακούει μουσική μέσα από τα MP3 player για λόγους ευκολίας αλλά όταν θέλει να αγοράσει μουσική τότε προτιμάει το βινύλιο. Τη μεγάλη συσκευασία, τον πλήρη ήχο και το πλούσιο art work. Η γενιά του «όλα ψηφιακά» που μεγάλωσε με τα παιχνίδια της μέσα σε υπολογιστή και τα κινούμενα σχέδια της σε κουτί είναι αυτή που ξαναμαθαίνει τον κόσμο τη σημασία του να κρατάς στα χέρια ένα καλό βινύλιο. Αν καταλαβαίνει τη διαφορά στον ήχο μεταξύ CD και LP είναι ένα ακόμα ερώτημα. Αλλά σίγουρα κάνει τη διαφορά πλέον στις πωλήσεις μουσικής.

Η συνέχεια του άρθρου...